Over mij

finish met OlivierIk ben Wouter Duinisveld, triatleet met een donorhart. In 2006 verwoest een virus mijn hart. Een week later krijg ik te horen dat ik zonder een donorhart niet kan verder leven. Nog voor de transplantatie, krijg ik vier keer ernstige hartritmestoornissen. Reanimaties brengen mij terug in leven totdat een kunsthart mijn volledige hartfunctie overneemt. Tien maanden ben ik afhankelijk van een elektrische pomp, die werkt op batterijen of een adapter.

Nieuw hart
Ik ben blij, angstig en verdrietig op het moment dat ik een telefoontje ontvang waarin gezegd wordt dat er een hart voor mij beschikbaar is. Mijn leven krijgt een nieuwe kans terwijl op hetzelfde moment mijn donor is overleden. Elke dag ben ik hem of haar dankbaar voor mijn nieuwe leven. Een leven dat me is gegund door iemand die me helemaal niet kent. Dat is het mooiste geschenk dat je kan wensen.

Leef, droom en geniet
Sinds mijn transplantatie is mijn kwaliteit van leven enorm verbeterd. Ik ben getrouwd, heb een fantastische zoon en er is een prachtige dochter op komst. Ik werk, geniet van mijn familie en vrienden en ben atleet in een professioneel triatlonteam. Dankzij mijn nieuwe hart kan ik weer doen wat ik het liefste doe: sporten! Voordat ik ziek werd was mijn droom om ooit een hele triatlon te volbrengen. De afgelopen jaren ben ik stap voor stap dichter bij het volbrengen van deze droom gekomen. Zes juli was het zover, ik ben gefinisht tijdens de Ironman Frankfurt met een lach op mijn gezicht. Het leven is mooi. Ik leef mijn dromen en voel me de gelukkigste man op aarde.