Terug naar overzicht

Een maand met dubbele gevoelens

Oktober is voor mij altijd een maand met dubbele gevoelens. Ieder jaar vier ik dan mijn “tweede” verjaardag, maar gelijk met deze dag komen ook de uitgebreide jaarlijkse controles van het ziekenhuis. De eerste jaren na de transplantatie kwam ik glansrijk door de testen heen, maar vorig jaar was dat niet zo.

Toen werd tijdens een catheterisatie een vernauwing in een stent in het uiteinde van één van mijn kransslagaderen gevonden. Het bleek niet een vernauwing met acute gevolgen voor mijn hart, echter het advies wat daarna volgde was om te stoppen met topsport. Uiteindelijk in samenwerking met Guido Vroemen en het ziekenhuis toch tot een modus gekomen waarbij ik met een maximale hartslag van 145 slagen en bètablokkers toch kan sporten. Ondanks deze beperking heb ik afgelopen mei een de Ironman 70.3 op Mallorca volbracht. Dit was een droom die uitkwam. Voor volgend jaar hoop ik aan meer van deze wedstrijden deel te nemen. Het ultieme streven zal toch ooit een hele triatlon blijven. En dat zou dan natuurlijk Hawaii moeten zijn…

Of deze droom al volgend jaar uitkomt, dat verwacht ik niet. Acht weken geleden is Rachel bevallen van onze zoon Olivier. Ik ben de meest gelukkige vader die er is. Vijf jaar geleden was ik meer dood dan levend en nu heb ik samen met mijn vrouw nieuw leven op aarde gebracht. Hij is mooi, lief en heeft een grote longinhoud

Binnenkort zal ik mijn plannen voor volgend seizoen met jullie delen, maar nu alvast een foto van Olivier.