Terug naar overzicht

Na zes jaar terug bij mijn thuiswedstrijd

Al 33 jaar wordt in maart de City-Pier-City loop georganiseerd. Al bijna net zolang doe ik mee aan de verschillende afstanden. Eerst als kleine jongen aan de 2,5 km en later ook aan de 5, 10 en 21km. Deze laatste afstand is altijd mijn favoriete afstand geweest. Voor mijn ziekte liep ik wekelijks een halve marathon tijdens de zondagse duurlooptrainingen, maar na mijn ziekte dacht ik hier nooit meer toe in staat te zijn.

Afgelopen zondag bleek de laatste gedachte gelukkig een verkeerde te zijn. Na afwezigheid van zes jaar ben ik zondag gefinisht op de halve marathon in mijn thuiswedstrijd! Sindsdien leef ik met een gevoel van victorie. Wie had dat ooit gedacht. Mijn eindtijd van 2:07 zou wel eens de boeken in kunnen gaan als een wereldrecord voor harttransplantatiepatienten, maar dat is wellicht te enthousiast

Het was een perfecte dag om te lopen. De zon scheen en er was veel publiek. Het evenement viel op een perfect moment in mijn trainingsschema. Het was de laatste dag van drie steeds zwaarder wordende weken. Ik voelde daar de vermoeidheid wel van, maar in mijn hoofd was ik meer dan klaar. Ik had met Guido afgesproken om een schema van 2:15 te lopen. Zelf dacht ik dat het iets te enthousiast was, maar ik vertrok netjes op schema. Na 5km lag ik op de seconde op schema, maar ik had de laatste kilometer al harder gelopen dan de 6:23min/km die bij mijn eindtijd hoorde. Ik voelde me sterk en besloot met enige terughoudendheid maar mijn gevoel te volgen en het schema los te laten. Bij het het 10km punt lag ik bijna 2 minuten voor op schema. Vooraf wilde ik de eerste helft afwachten en eventueel de tweede helft versnellen. Ik voelde me nog steeds sterk en besloot om ook de terughoudendheid los te laten. Het tempo ging de volgende 5 km nog verder omhoog. Onderweg stonden de mensen rijen dik op sommige punten waardoor het enorm genieten was. Na 17 km kwam ik op het deel van het parcours wat ik meerdere malen per weer loop. Vanaf hier kon ik precies inschatten hoever het nog was. De energie was nog voldoende aanwezig om nog verder te versnellen. Op 19 km stond mijn looptrainster Jacky. Ze had me nog niet verwacht en besloot om me de volgende kilometer nog te begeleiden en een extra boost te geven. Het leek wel of ik met per km sterker werd en verhoogde het tempo de laatste kilometer nog verder tot ik uiteindelijk de laatste meters onder de finishvlag doorging. Onderweg had ik al meerdere malen gefantaseerd wat dat voor gevoel moest gaan geven. Van mijn fantasie klopte niets. Het gevoel was nog veel beter!

Direct na de finish stonden radio en tv West klaar om meteen een interview af te nemen. Op de vraag hoe ik me voelde antwoordde ik dat ik nog wel even door had gekund, maar dat het geweldig was. Wie had er ooit gedacht dat ik met dit gevoel 21 km kon hardlopen toen ik te zwak was om staan! Ik heb genoten van deze prachtige dag. Ik weet zeker dat mijn donor heeft meegekeken en trots op me is. Bedankt voor mijn geluk!